Historia Dziwnowa

Pierwsza pisemna wzmianka o Dziwnowie pochodzi już z 1243 r. Wiadomo, że we wczesnym średniowieczu wiódł tędy ważny szlak handlowy między Zalewem Szczecińskim a Bałtykiem. Zmieniło się to w XIII w., kiedy Dziwna uległa zapiaszczeniu uniemożliwiającemu po niej żeglugę statków. Problem z piachem nanoszonym przez morskie fale wciskające się w jej ujście dał o sobie znać już w XI stuleciu, kiedy to co większe statki morskie, płynące do Wolina i z powrotem mogły kursować jedynie przez Świnę albo Pianę.  Słabość rzeki wobec morza zniwelowano dopiero w XIX stuleciu, kiedy w nie zamieszkanym fragmencie Mierzei Dziwnowskiej przekopano specjalny kanał umocniony nabrzeżem z kamiennych bloków, przedłużonym na początku XX wieku betonowymi molami wychodzącymi kilkaset metrów w morze.

Do XIX w. Dziwnów pozostawał prowincjonalną osadą rybacką. Zmieniła to narastająca moda na nadmorski wypoczynek. W pierwszej połowie stulecia pojawili się w miejscowości pierwsi letnicy. Odkrycie w 1896 r. źródeł solankowych (obecnie nie są one eksploatowane) oraz powstanie przy nich łazienek solankowych i borowinowych dodatkowo przyczyniły się do zmiany profilu gospodarczego Dziwnowa. 

Dzisiaj ten nadmorski kurort, który w 2004 r. uzyskał status miasta, każdego roku jest oazą odpoczynku dla tysięcy letników. To ich głosy sprawiły, że w 1999 r. zajął trzecie miejsce w konkursie ogłoszonym przez tygodnik „Sport i Turystyka” pod patronatem kancelarii Prezydenta na „Najpopularniejszą miejscowość turystyczną” RP. I niech to trzecie, nie pierwsze miejsce będzie jego wielkim atutem.